Osteochondroza lędźwiowa

Osteochondroza lędźwiowa jest jedną z najczęstszych postaci choroby podstawowej, samej osteochondrozy. Osteochondroza lędźwiowa, której objawy są jednakowo określone zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, objawia się bólem skoncentrowanym w okolicy krzyżowej, mającym swoje odzwierciedlenie w objawach w kończynach dolnych, co często samodzielnie określane jest przez pacjentów jako „uszczypnięty nerw lędźwiowy”.

Opis ogólny

Najczęściej rozważana postać osteochondrozy rozwija się na tle urazów pleców i siedzącego trybu życia; w związku z tym osoby, których szczególna działalność zawodowa wiąże się z obciążeniami pleców, są automatycznie narażone na ryzyko rozwoju tej choroby. I to nie tylko pracownicy biurowi, którzy oczywiście należą do tej grupy, ale także ładowacze, budowlańcy, pracownicy usług (na przykład kelnerzy), kierowcy itp.

Ważną rolę odgrywa także czynnik dziedziczności w kontekście osteochondrozy klatki piersiowej. Tutaj nie jest dużo, nie mało, ale około 60% prawdopodobieństwa występuje, jeśli choroba występuje u bliskich krewnych. Na resztę wpływają czynniki środowiskowe, które w mniejszym lub większym stopniu wpływają na kręgosłup.

Osteochondroza lędźwiowa, podobnie jak inne jej postacie, charakteryzuje się bólem o różnym stopniu nasilenia, który może mieć charakter bolesny, występujący po śnie lub po długotrwałym przebywaniu w tej samej pozycji (podczas długotrwałego siedzenia, stania), a także strzelający i ostry. W tej drugiej wersji powstają one w wyniku długotrwałego przyjmowania niezbyt wygodnej postawy, przy jednoczesnej niemożności w takiej sytuacji podjęcia działań mających na celu wyprostowanie się, eliminując w ten sposób tę postawę wraz z obciążeniem, jakie ona zapewnia. Same bolesne odczucia powstają w wyniku uszczypnięcia pod odpowiednim wpływem korzeni nerwowych, a także podrażnienia nerwów w kręgosłupie, podrażnienia więzadeł i mięśni (skoncentrowanych w obszarze unerwienia, czyli faktycznej lokalizacji nerwów danego obszaru, które go kontrolują) i obrzęku.

Należy zauważyć, że w postaci izolowanej ten typ osteochondrozy występuje niezwykle rzadko, dlatego najczęściej przebieg choroby łączy się z objawami charakterystycznymi dla osteochondrozy szyjnej, co rozważymy w następnym artykule.

Ogólnym i najwcześniejszym objawem, istotnym dla wszystkich postaci osteochondrozy, jak już zauważyliśmy, jest manifestacja bólu, który w tym przypadku jest określony przez specyficzną lokalizację, czyli ból w dolnej części pleców. Rozprzestrzenianie się (napromienianie) bólu można zauważyć na udach i pośladkach, a także na nogach (od ich zewnętrznej powierzchni).

Termin używany do określenia osteochondrozy w jej bardziej rozszerzonej wersji (zmiana zwyrodnieniowo-dystroficzna), istotny dla krążka międzykręgowego, w rzeczywistości implikuje znaczący w swojej różnorodności zespół stanów patologicznych bezpośrednio związanych z różnymi typami struktur kręgosłupa (kręgosłupa), a mianowicie krążkami, stawami i osteofitami. Te same problemy, które bezpośrednio wiążą się z uszkodzeniem dysku, to jego wysunięcie i ból dyskogenny. Rodzaje osteochondrozy i obszary koncentracji.

Występy w osteochondrozie lędźwiowej

Najczęściej rozwijają się wypukłości w tym interesującym nas obszarze; ponadto to wypukłości powodują ból w dolnej części pleców. Sam odcinek lędźwiowy, ze względu na swoje położenie i cechy, jest najbardziej podatny na wystąpienie określonych problemów funkcjonalnych.

Oznacza to, że rozważając to stwierdzenie z jednej strony, możemy podkreślić, że nasz środek ciężkości jest bezpośrednio związany konkretnie z obszarem lędźwiowym i dlatego przenosi znaczną część obciążeń. Patrząc z drugiej strony, można zauważyć, że znaczny zakres ruchów ponownie przypada właśnie na tę część lędźwiową. Biorąc to pod uwagę, największa tendencja do uszkodzeń (a także do interesujących nas wypustek) występuje właśnie na dyskach skupionych w odcinku lędźwiowym. Ponadto nie możemy zapominać, że zmiany w dyskach w tym i oczywiście innych obszarach zachodzą również na tle procesów zwyrodnieniowych związanych z wiekiem.

Przypomnijmy naszym czytelnikom, czym tak naprawdę są występy. Połączenie dysków ze sobą w kręgosłupie zapewniają dyski oparte na tkance chrzęstnej. Głównymi składnikami krążka międzykręgowego są jądro miażdżyste i pierścień włóknisty, dzięki którym zapewnia się jego unieruchomienie w obrębie krążka międzykręgowego. Wpływ pewnych czynników i warunków powoduje możliwość pęknięcia tego pierścienia, na tle którego z kolei następuje wysunięcie jądra. W wyniku tego procesu rozwija się przepuklina. Jeśli chodzi o występ, to rozwija się on już w wyniku podobnego procesu, ale bez towarzyszącego mu pęknięcia pierścienia - w tym przypadku ulega po prostu przerzedzeniu, a nie pęknięciu, ponieważ jądro wystaje bezpośrednio przez pierścień. Właściwie ten występ jest zdefiniowany jako występ.

Jeśli chodzi o objawy wypukłości, objawia się to następująco:

• uczucie sztywności w dolnej części pleców;
• ból w okolicy lędźwiowej;
• przewlekły ból dolnej części pleców;
• zapalenie korzeni lędźwiowo-krzyżowych;
• drętwienie, ból, mrowienie palców u nóg i stóp;
• zaburzenia oddawania moczu (w rzadkich przypadkach danej patologii).

Leczenie zachowawcze stosuje się głównie w przypadku wypukłości krążka lędźwiowego. Tymczasem znaczącym w rozwoju wypukłościom często towarzyszą ciężkie objawy, które są oporne na leczenie; w tym przypadku interwencja chirurgiczna nie jest już możliwa.

Osteochondroza lędźwiowa: objawy

Ból w tej postaci osteochondrozy objawia się różnymi zmianami intensywności. Mogą to być więc bóle bólowe, które pojawiają się głównie po śnie lub po długim okresie siedzenia, ale mogą też występować bóle kłujące, które mają ostry charakter. Co więcej, przejaw tego ostatniego jest często odnotowywany w momencie zajmowania niewygodnej pozycji bez możliwości wyprostowania się. Każdy rodzaj bólu jest bezpośrednio związany z działaniem na zakończenia nerwowe, obrzękiem mięśni, podrażnieniem i szczypaniem, na które narażone są korzenie nerwowe. Ból wiąże się także z podrażnieniem więzadeł lędźwiowych w obszarze unerwienia ich zakończeń nerwowych.

Zwiększony ból w dolnej części pleców w tej postaci osteochondrozy obserwuje się podczas kaszlu i kichania, w tym podczas ruchów ciała (szczególnie podczas pochylania się do przodu).

Osteochondroza lędźwiowa może również objawiać się, oprócz bólu dolnej części pleców, także w postaci zaburzeń czucia obserwowanych w niektórych obszarach (skóra, dolna połowa ciała, mięśnie nóg). Możliwe jest również, że odruchy ścięgniste w nogach osłabną lub całkowicie zanikną. Z reguły osteochondroza powoduje rozwój skrzywienia kręgosłupa lędźwiowego.

W oparciu o konkretną płaszczyznę rzeczywistej krzywizny osteochondroza dzieli się na następujące typy:

• kifoza – w tym przypadku następuje spłaszczenie odcinka lędźwiowego, a często jego wygięcie w tył;
• lordoza – kręgosłup pochyla się do przodu;
• skolioza – kręgosłup jest wygięty w lewo lub w prawo.

Uszczypnięcie korzeni rdzenia kręgowego w wyniku rozwoju osteochondrozy w obrębie odcinka lędźwiowego często objawia się szeregiem specyficznych zaburzeń, a mianowicie zaburzeniami defekacji lub oddawania moczu, zaburzeniami związanymi z wrażliwością w okolicy narządów płciowych lub krocza.

Z reguły ból pojawia się (a także nasila) w wyniku uderzenia wywołanego aktywnością fizyczną. Bolesną reakcję w tym przypadku można zaobserwować zarówno po tym obciążeniu, jak i po pewnym czasie od momentu jego uderzenia. Zasadniczo skargi pacjentów w tym zakresie sprowadzają się do pojawienia się tępego i bolesnego bólu w okolicy lędźwiowej, który w niektórych przypadkach promieniuje do nogi, co określa się jako lumbodynię. Dodatkowo mogą pojawić się dolegliwości bólowe nogi, które nasilają się przy próbie podniesienia czegoś ciężkiego (lumbago). To samo dotyczy kichania i kaszlu, prowadzenia pojazdu z drżeniem, zmiany pozycji ciała, a także długotrwałego przebywania w tej samej pozycji ciała.

W wyniku zaostrzenia przedmiotowej choroby dochodzi do stałego i wyraźnego napięcia mięśni pleców, które objawia się niemożnością wykonywania czynności mających na celu wyprostowanie się lub poruszanie. Każdemu ruchowi towarzyszy zwiększony ból. Ponadto, nawet jeśli pacjent przebywa krótki czas w zimnych warunkach, odczuwa ostry ból w odcinku lędźwiowym (zwany także „lumbago”).

Objawy osteochondrozy lędźwiowej pojawiają się również w następujących przypadkach:

• zaburzenia wrażliwości w udach, pośladkach, nogach i stopach (co obserwuje się nieco rzadziej);
• skurcz tętnic stóp, zwiększone uczucie chłodu w nogach;
• uczucie mrowienia w nogach, „gęsia skórka”;
• łuszcząca się i sucha skóra w miejscu, w którym zwykle występuje utrata czucia lub ból;
• zaburzenia pocenia się.

Najbardziej nieprzyjemnym powikłaniem występującym na tle osteochondrozy jest niestabilność kręgów, w której dysk przestaje prawidłowo mocować kręg. To z kolei powoduje „poślizg” pod wpływem grawitacji odcinka lędźwiowego z kości krzyżowej, gdy obciążenie jest umieszczone na odcinku lędźwiowym. W efekcie mogą pojawić się nie tylko nieprzyjemne zaburzenia, ale niebezpieczne zaburzenia wpływające na funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Szczególnie „cierpi” układ moczowo-płciowy; objawia się to u mężczyzn problemami z potencją, a u kobiet problemami dotyczącymi przydatków, macicy i jajników.

Objawy osteochondrozy lędźwiowej

Zgodnie z najbardziej kompletną klasyfikacją zidentyfikowano szereg specyficznych zespołów istotnych dla osteochondrozy lędźwiowej. W szczególności obejmują one następujące zespoły:

• zespoły odruchowe – zalicza się do nich ischalgia lędźwiowa, lumbodynia i lumbago;
• zespoły korzeniowe – kręgowe (lub dyskogenne) zapalenie korzeni krzyżowo-lędźwiowych, którego przebiegowi towarzyszy głównie uszkodzenie pierwszego korzenia krzyżowego lub piątego korzenia lędźwiowego;
• zespoły korzeniowo-naczyniowe - niedokrwienie korzenia objawia się procesem ucisku naczyń (w szczególności uciskowi ulegają żyły lub tętnice), przy czym ucisk odbywa się jednocześnie z korzeniem.

Przyjrzyjmy się pokrótce, czym są wymienione syndromy.

Lumbodynia w szczególności oznacza to ból przewlekły, który pojawia się stopniowo po długim okresie zajmowania niewygodnej pozycji ciała lub po długotrwałym siedzeniu, a także po uderzeniu ciała i określonego obszaru po wysiłku fizycznym.

Lumbago objawia się ostrym bólem lędźwiowym, określanym jako „lumbago”; lumbago występuje głównie podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów lub gdy ruch jest nieudany. Czasami lumbago obserwuje się również po kaszlu lub kichaniu.

Choroby towarzyszące osteochondrozie lędźwiowej

Osteochondroza lędźwiowa występuje nie tylko w połączeniu z bólem i innymi wymienionymi objawami, ale także w połączeniu z niektórymi charakterystycznymi chorobami narządów wewnętrznych.

Zatem około 30% pacjentów z objawami klinicznymi istotnymi dla osteochondrozy lędźwiowej zauważa obecność pewnych problemów związanych z wątrobą lub funkcjami przewodu żołądkowo-jelitowego. Faktem jest, że obecność określonej choroby przewodu pokarmowego, trzustki lub wątroby, wraz z impulsami bólowymi, napięciem naczyń krwionośnych i mięśni oraz skurczem, powoduje stan niedotlenienia z jednoczesnym rozwojem procesu zwyrodnieniowego w niektórych obszarach ciała. Proces ten pogarszają zaburzenia metaboliczne, które są nieodłącznie związane z tego typu chorobą.

Ponadto, jak zauważyliśmy wcześniej, ból dolnej części pleców może powodować rozwój chorób narządów miednicy. Kobiety mogą spotkać się z chorobą, jaką jest zapalenie przydatków (co określa się jako zapalenie przydatków), a mężczyźni z kolei zaznają wszystkich „rozkoszy” zapalenia gruczołu krokowego, czyli zapalenia gruczołu krokowego.

Manifestacjom osteochondrozy lędźwiowej towarzyszą również zjawiska zastoinowe w okolicy miednicy, które rozwijają się w wyniku powyższych chorób, w tym przewlekłego zapalenia jelita grubego, hemoroidów i zaparć.

Leczenie

Przeważnie leczenie osteochondrozy jest wieloskładnikowe i dość złożone w jego realizacji. Przeważnie wszystkie środki lecznicze sprowadzają się do następujących punktów:

• leczenie uzależnień;
• w razie potrzeby leczenie chirurgiczne;
• dieta;
• fizjoterapia.

Zaostrzenie choroby wymaga przede wszystkim pozostania pacjenta w łóżku. Głównym zaleceniem dla tej części jest twarde/twarde miejsce do spania. Niezwykle wyraźne ataki wymagają minimalnej aktywności fizycznej i szybkiej konsultacji z odpowiednim specjalistą. Pojawienie się objawów wskazujących na możliwe znaczenie osteochondrozy lędźwiowej wymaga konsultacji z neurologiem.